Ile twarzy ukrytych w tym drzewie widzisz? Ta iluzja optyczna dzieli internautów

Drzewo, które nie jest tym, czym się wydaje
Ten rysunek to coś więcej niż tylko ilustracja natury. Bawi się on naszymi przyzwyczajeniami percepcyjnymi i automatycznymi mechanizmami, które uruchamia mózg podczas oglądania. Przy pierwszym, szybkim spojrzeniu większość obserwatorów dostrzega wyłącznie potężne, nieco posępne drzewo. Ale gdy tylko zaczniemy analizować poszczególne gałęzie, konary, plamy cienia i prześwity między liśćmi – z tła niczym za sprawą magii wyłaniają się ludzkie sylwetki i profile. Niektóre twarze wydają się wręcz oczywiste, wręcz „skaczą do oczu” po chwili skupienia. Inne natomiast są tak doskonale wtopione w struktury kory i korony drzewa, że można je przegapić nawet po kilkunastu minutach wytężonych poszukiwań. To właśnie ten kontrast – między tym, co widać od razu, a tym, co wymaga wysiłku – sprawia, że ilustracja jest tak wciągająca i uzależniająca. Ludzie spędzają przy niej długie minuty, wracają po przerwie, powiększają obrazek i zmniejszają go, próbując oszukać własny wzrok.

Wyzwanie wizualne, które wystawia oczy na próbę
W obliczu tej ilustracji każdy przeżywa coś nieco innego. Niektórzy twierdzą, że natychmiast widzą kilka twarzy, w tym bardzo wyraziste profile, podczas gdy inni z trudem dostrzegają więcej niż dwie lub trzy. Bardzo często powtarza się jedna rada: odsuń się nieco od ekranu, zmruż lekko oczy lub zmień kąt patrzenia. Te proste zabiegi mogą pomóc Twojemu mózgowi inaczej połączyć kształty i kontury, przez co nowe twarze „wyjdą” z tła. To prawdziwa gra obserwacyjna, w której cierpliwość i ciekawość są twoimi sprzymierzeńcami. Niektórzy radzą nawet, by patrzeć na obrazek tzw. „niewidzącym wzrokiem” – rozluźnić ostrość i pozwolić, by to podświadomość podpowiedziała, co tak naprawdę ukrywa się między gałęziami. Często okazuje się, że to, co z oddali wygląda jak przypadkowy układ konarów, z bliska nabiera cech ludzkiej fizjonomii – nosa, linii szczęki, konturu czoła.

« Previous Next »